در سیره اخلاقی امام باقر(علیه السّلام) آمده است: روزی یک نفر مسیحی به آن حضرت جسارت کرد و گفت : «انت بقر؛ تو گاو هستی.»امام بدون اینکه خشمگین شود، فرمود: «لا انا باقر؛ نه من باقرم.» مسیحی گفت: تو پسر آن زن آشپز هستی؟ امام فرمود: آری مادرم یک بانوی آشپز بود. آن مرد برای اینکه امام را عصبانی کند، دوباره گفت: تو پسر زن سیاه چرده، زنگی و دشنام گو هستی. امام پاسخ داد. اگر تو راست می گویی، خدا مادرم را بیامرزد و اگر دروغ می گویی، خداوند تو را ببخشد. وقتی آن مرد مسیحی بردباری و حلم بی پایان امام را مشاهده کرد که با این اهانت ها هرگز خشمگین نشد و کاملا بر نفس خود مسلط بود، زبان بر شهادتین جاری کرد و مسلمان شد.(13)این رفتار حضرت باقر(علیه السّلام) دقیقا در تفسیر این آیه شریفه است که می فرماید: «هرگز نیکی و بدی یکسان نیست؛ بدی را با نیکی دفع کن! ناگاه { خواهی دید} همان کس که میان تو و او دشمنی است، گویی دوستی گرم و صمیمی می شود و این { خصلت} را جزکسانی که شکیبا بوده اند، نمی یابند و آن را جز صاحب بهره ای بزرگ، نخواهند یافت.» (فصلت .43)دستاوردهای این حرکت پسندیده از نظر روحی و روانی و معنوی، خیلی بهتر و بیشتر از آن است که انسان خشم و غضب خود را با هیجانات عصبی و رفتارهای زشت و کینه توزانه فرو نشاند.دراین باره اشاره به سخن مولوی در مورد علی(علیه السّلام) خالی از لطف نیست. او بعداز آنکه مولای متقیان را اسوه بردباران معرفی می کند در ستایش حلم آن گرامی به زبان حال امام می گوید.باد خشم و باد شهوت باد آزبرد او را که نبود اهل نمازخشم بر شاهان، شه و ما را غلامخشم را هم بسته ام زیر لگامتیغ حلمم گردن خشم زده استخشم حق، بر من چو رحمت آمده استکه نیم، کوهم ز صبر و حلم و دادکوه را کی در رباید تند باد (41)